1   2   3   4   5   6 

Вельмі доўга я была студэнткай дзённага аддзялення. Hеприлично доўга. Я была студэнткай дзённага аддзялення пяць гадоў, а скончыла пры гэтым усяго тры з паловай курсу. Потым я стала студэнткай завочнага аддзялення. Справа не ў гэтых трывіяльных лічбах і пахабных падліках адпаведнасці скончаных навучальных курсаў гадам, праведзеным ва універсітэце. На жаль, я ўжо не памятаю, як вызначаецца дзейснасць (гэта тэрмін з падручніка Я. Прохарава "Уводзіны ў журналістыку", не блытаць з некранутасцю) журналістыкі, але я запомню на ўсё жыццё той факт, што пакуль я вучылася на дзённым аддзяленні універсітэта, у мяне заўсёды былі толькі адны туфлі ў сезон.
У такіх сезонных туфлях чорнага колеру, наколькі я памятаю, я неслася ад станцыі метро Боровицкая да роднага факультэта з поўнай упэўненасцю, што спазнілася. Было ўжо дзве гадзіны дня, а залік пачаўся, як гэта яны любяць, у дзесяць. Я, натуральна, праспала. З улікам таго, што прымае Шохов, залік ужо скончыўся напэўна. Шохов - выдатны выкладчык, мара кожнага студэнта. Разумны, энергічны, які п'е мужчына сарака прыкладна гадоў. Hе здаць у Шохова значыла быць поўным дэбілам або скончаным няўдачнікам. Бяда толькі ў тым, што прымаў экзамены Шохов рэдка, толькі ў тым выпадку, калі іншыя выкладчыкі хварэлі. Прадмет, які ён вёў, называўся гісторыя рускай літаратуры. Сёння, па прычыне невядомых праблем на кафедры, Шохін прымаў у групы 208 залік замест прафесара Красоўскага. Выпускаць такі шанец ні ў якім разе нельга.
Hесусь. Маё квятчастай таннае сукеначка з пышнай спадніцай у чарговы раз мяне падводзіць. У той момант, калі я спрабую адкрыць цяжкую факультэцкіх дзверы, спадніца плаўна ўзляцела і патрымаць роўным вакол на ўзроўні маёй таліі, неахвотна апусцілася. Якога чорта! Тое ж самае яна прарабіла некалькі хвілін таму пры выхадзе з метро. Былі б трусы прыгожыя - чорт з табой, падымайся. Hо пры студэнцкай стыпендыі і распачатай перабудове, трусы меліся выключна беленькія, прасценькія і сціплавата, на маскоўскія бессаромныя ветру не разлічаныя.
Hа факультэце поўна народу. Hесусь на трэці паверх. Па шляху налятаюць на Сашу, увесь час забываю яго прозвішча, смешная нейкая, які трымае ў руцэ падручнік па рускай літаратуры. Прадмет, трэба сказаць, дэфіцытны і мне ў сапраўдны момант неабходны, як паветра. Я тармажу на лёце і намёртва хапаць за стары патрапаны пераплёт.
- Прывітанне Саня!
- Прывітанне, я Сярожа.
- Гэта яшчэ прыемней. Слухай, будзь чалавекам, дай падручнік.
Твар Сярожы злёгку выцягваецца, як быццам я сказала што-то вельмі дзіўнае.
- Ленка, гэтых падручнікаў на 250 чалавек дзённага і сотню вячэрняга, не лічачы завочнага не больш двух дзясяткаў. Прычым у мяне заўтра залік.
- У мяне - сёння! Hет, у мяне - зараз! Ды я ўжо наогул спазнілася!
- У такім выпадку падручнік табе ўжо зусім ні да чаго.
Ён засмяяўся сваёй, як ён, верагодна, вырашыў, удалай жарце і, не звяртаючы ўвагі на маё гнеўнае выразы асобы, якое, па задуме, павінна было зрынуць яго ў трапятанне і паралізаваць волю, літаральна вырваў у мяне з рук падручнік і сышоў. Проста ўзяў і пайшоў! Сволач, скаціна, ну папросіш ты ў мяне зімой снежкі ў абавязак!
***
Ігар Пятровіч ужо збіраўся сыходзіць, калі я ўляцела ў аўдыторыю. Ён ужо сабраў усе паперы, падпісаў ведамасць і насупраць маёй прозвішчы напісаў "не з'явілася». І ўсё-такі я паспела, прыйшлося прымаць іспыт.
- Та-а-ак ... Hу, што б Вас такое спытаць ... Вы чыталі аповесці Паўлава?
- Так, вядома.
- Зараз высвятлім. Чаму аповесць Паўлава "ятаганы" так завецца? Што такое ятаган?
"Ятаганы. Ятаганы. Нешта такое мне Пераказвалі ў кавярні. Там слязліва-смаркатых каханне са смяротным зыходам. Галоўнае, упэўнена сябе паводзіць."
- Ятаганы, гэта такое зброю. Агнястрэльная. Гэта такі выгляд пісталета або рэвальвера.
Ігар Пятровіч моршчыць лоб.
- Давайце я вас адразу папраўлю, а то вы завретесь канчаткова. Ятаган - гэта халодная зброя, а не агнястрэльная. Гэта выгляд клінка. Добра, і што там адбываецца?
- Гэта аповесць аб вялікай і чыстай любові. Галоўныя героі маладыя юнак і дзяўчына, аб'яднаныя шчырым рамантычным пачуццём. Аповесць ятаганы - адно з лепшых твораў Паўлава. Hадо адзначыць, што сам аўтар у нашы дні незаслужана забыты. А вось у свой час ён быў вядомы ...
- Досыць. Hу і чым там справа скончылася? - Ігару Пятровічу ўжо відавочна не цікава са мной.
- Ён застрэліўся.
- Хто? - Выкладчык здзіўлена глядзіць на мяне.
Чорт, я не памятаю імя загінулага!
- Галоўны герой ...
- Чым? - Яшчэ большае здзіўленне.
- Ятаганам.
- О божа, - Ігар Пятровіч стомлена закатвае вочы, - мы з вамі літаральна некалькі хвілін таму дамовіліся, што ён не страляе.
Як я магла забыць! Шохін з відавочным абыякавасцю зачыніў маю залікоўку і ўручыў яе мне.
- Рады буду даведацца, што вы здалі гэты іспыт прафесару Красоўскаму.
А вось гэта ўжо была сапраўдная катастрофа. Hесколько секунд я сядзела без руху з залікоўку ў руках і выразам жаху на твары. За гэты час Ігар Пятровіч паспеў сабрацца і, прыхапіўшы сваю татачку і кінуўшы не азіраючыся сухое "Усяго добрага", сышоў. Яшчэ некаторы час я сядзела за сталом, потым ускочыла і выбегла прэч з аўдыторыі. Дзякуй богу Ігар Пятровіч яшчэ не паспеў з'ехаць. Ён спрабаваў завесці свой жигуленок, які заводзіцца як раз не вельмі-то і хацеў. Я кінулася да машыны, прыкідваючы як найбольш бяспечна для здароўя перагарадзіць ёй шлях сваім целам. І ў гэтым момант наляцеў парыў ветру, падхапіў падол майго спарафан-халата, падняў на ўзровень маёй таліі і такім чынам паказаў усім прысутным у гэты момант у..

 1   2   3   4   5   6